siirler yaziyorum ben,
Saliha gormelisin.
dunyalar kurtariyorum misralarda,
peygamber de olmak isterdim
cocukken, bilirsin.
ayni odaya farkli mi farkli
kapilardan girebilmek gibi.
kitalari dahi baglayabilirsin
birbirlerine;
birini birine baglamaksa
zor gorunur ama kork,
hakikaten zordur.
ozellikle de konu sen
ve biraz da ben olunca Saliha.
durur hala boynumda
izi ellerinin.
binaenaleyh Saliha
dolanmiyordur umarim,
depresyon hirkalarinin
gozyasinda yikanmis kollari,
tanimadigim heriflerin koynuna.
uyanmak olmasa belki,
gerek kalmazdi dunyalar kurtarmaya.
zira ne bana vahyolunuyor,
ne de sen okuyabiliyorsun
nushalarini siirlerin.
oylesine basit bir seydi bizdeki
yalnizca kan kustu seyhin.
